Przychodzimy na świat z poczuciem winy, wpadamy w panikę, gdy szczęście puka do naszych drzwi, i łudzimy się, że nasza śmiercią damy komuś nauczkę, bo wiecznie czujemy sie bezsilni, podle traktowani, nieszczęśliwi. Odkupić wlasne grzechy i ukarać grzeszników, czyż to nie cudowne?
Najważniejszym doświadczeniem człowieka jest poznanie granic wlasnej wytrzymałości. Tylko w ten sposób jesteśmy w stanie czegoś się nauczyć, ale wymaga to pewnej odwagi. Kiedy silniejszy poniża słabszego, jest zwykłym tchórzem albo mści się za nieudane życie. Tacy ludzie nie odważają sie nigdy spojrzeć w głąb siebie, nie chcą wiedzieć, skąd się bierze potrzeba uwolnienia w sobie dzikiej bestii. tylko ten kto pozna granice, może poznać własne życie. Cala reszta to zabijanie czasu, powielanie tych samych schematów, starzenie się i umieranie bez świadomości, po co właściwie żyjemy.

Poprostu jestem sobą...